De race van Kees Ooyevaar, vol actie en spektakel

Dichte mist over het het circuit gooide roet in het eten voor de vrije training die om 09.00 uur van start zou gaan. Het zicht was met een kleine 150 meter veel te gevaarlijk om te starten. Van de wedstrijdleiding kregen wij het bericht dat de vrije training zou worden afgelast, waardoor we het met koude banden in de kwalificatie moesten doen. Mede door de tijden in de BMW E30 Cup die zo dicht bij elkaar liggen werden wij hier niet erg vrolijk van, omdat je het liefst het materiaal zo goed mogelijk hebt afgesteld zodat er niets fout kan gaan in de kwalificatie.

Een alles of niets poging was dan ook de enige oplossing om zo goed mogelijk naar voren te komen. Wetende dat er een aantal rijders goed aan kop liggen en als die een fout maken je hier mogelijk een aantal posities kunt winnen. Na 5 ronden en heel veel last van over- en onderstuur besluit ik de pitstraat in te gaan. Daar werden mijn banden nauwkeurig op spanning gezet en had ik nog een kleine 12 minuten om de perfecte tijd neer te zetten. De twee ronden na mijn pitstop waren het beste, maar niet perfect. Met een 2.06 kwalificeerde ik op de 14e positie en had ik verwacht er beter bij te zitten. Na het bekijken van het eindresultaat met mijn verrekijker (bril) zag ik dat het veld van 35 auto’s binnen 8 seconden lag. De rijder op pole-position had de snelste tijd van 2.03.- - - en de ‘bezemwagen’ een tijd van 2.11 minuten. Daar zat ik dus even mooi tussen.

Vanaf rij 7 aan de rechterkant moest ik het doen. Voor een paar auto’s en achter ook. Dat kon nog weleens een behoorlijke drukte gaan worden in de eerste bocht van de snelste snelweg van Nederland. Want ja, hier staat één flitskast die van een journalist is die de mooiste foto in het nieuwsblad van de regio wilt. Bij het tonen van het 3-minuten bord ga ik naar de raceauto om de diverse veiligheidsmaatregelen in acht te nemen en neem ik plaats in de zetel van de ‘Bimmer’. Na 3 minuten gebeurde er eigenlijk heel weinig en moesten we langer wachten. Als we van de startopstelling naar de startgrid rijden en de banden een laatste opwarming geven hoor ik al een zwaar brommend geluid. De uitlaat is kapot, maar dat kon mij op dat moment niet tegenhouden. Zo vind iedereen zijn plek op de grid en kunnen we beginnen aan de eerste race van de dag.

De start was niet goed en ik had veel last van wielspin. Het nieuwe asfalt helpt ook niet echt op de juiste koers met het pedaal te geven. Een aantal auto’s zie ik al voorbij gaan en daar ben ik niet blij mee. Ik houd de buitenkant van de Tarzanbocht en probeer zo mijn plekken terug te winnen en er nog een paar in te halen voor het gehele veld haar positie heeft ingenomen en het lastig inhalen is. Bij het uitkomen van de Tarzanbocht zie ik Raimond Brakenhoff naast mij en die komt op de lijn waar ik zit. Met een kleun blijft hij op de baan en schiet ik met 2 banden door het gras. Weet de auto gelukkig in de goede richting te houden en ga verder met de race. Ondertussen komt er wat blauwe rook in de cabine van de lekkende uitlaat en daar word ik wederom niet vrolijk van. Ik wist op dit moment niet op welke positie ik lag, maar in mijn vizier had ik Mark van Dongen die over het algemeen aardig vooraan rijdt en mij een goed gevoel gaf. Nadat er een aantal ronden zijn afgelegd heeft Mark een beetje afstand van mij genomen en moet ik goed in de spiegels blijven kijken want Raimond zet zijn auto er een paar keer serieus naast. Door het gas er op te houden lukt het hem niet om zijn bolide er goed naast te krijgen.

Kees Ooyevaar en Raimond Brakenhoff zij-aan-zij tijdens de BMW E30 Cup op Circuit Zandvoort

Foto door TNA Fotografie / Thomas Bakker

Mark heeft ondertussen Diego Remmers ingehaald en bouwt ook Raimond een beetje rust in het duel zodat ik naar Diego kon rijden. Dat werd een lastige klus want zo’n ervaren rijder weet waar je de kansen hebt en daar maakte hij zich ook goed breed. Ik had geen kans in het Scheivlak en bij de Audi S kon ik het ook wel vergeten. Twee ronden later ik een ons in de Mastersbocht en heb deze met beide armen en twee lange stelten aangepakt. “Die heb ik” zeg ik tegen mijzelf. En dan proberen weg te rijden wat over het algemeen goed ging en probeerde Diego de rest nog tegen te houden zodat ik naar Mark kon rijden. Bedankt maatje! Ondertussen was ook Mark goed bezig en kwam hij Kees Meyles tegen die een haperende auto had. Door het compleet stil vallen van de auto van Kees kon ik hem nog net ontwijken en had ik zo weer een positie gewonnen en was de finishvlag in het zich na 12 ronden.

Kees Ooyevaar op dreef tijdens de BMW E30 Cup

Foto door TNA Fotografie / Thomas Bakker

Terug naar de paddock waar wij werden opgewacht door de technische commissie en moesten we gezellig op het park fermé parkeren. Eigenlijk een rare naam, want het is Frans voor ‘afgesloten parkeerplaats’ en wij moeten er parkeren, toch? Eigenlijk is hij niet afgesloten maar is het een tijdelijke privé parkeerplaats voor ons. Nadat de gewichten van de auto’s zijn afgelezen mogen we uit de auto komen en worden de overalls en helmen aan een controle onderworpen op datum en staat. Hoofd technisch commissaris Leo weet mij nog heel even op de kast te krijgen door het gevoel te geven dat mijn vrij nieuwe helm al heel oud is. De maat aanduiding in de helm is toevallig 2010 en hij mij vertelde dat dit de verloopdatum van mijn helm was die ik toevallig rond 2014 had aangeschaft. Had ik nu een kat in de zak gekocht? “Geintje meneer Ooyevaar!”, klonk het over het dak van de auto. Grapjas!

De auto’s mochten weer naar de box en paddock voor controle en verbetering voor race 2. Ook hier had ik een probleem met een lekkende uitlaat waardoor ik een blauw hokje kreeg. Genoeg te doen dus. Op de krik zag ik heel weinig van een kapotte uitlaat en had ik wat kinband speciaal voor de gaatjes gepakt ervoor. Het was ook niet vreemd dat ik aan de onderkant niets zag, want het was aan de bovenkant en dat kon niet gedicht worden. Een gat zo groot dat ik mijn vuist er compleet in kwijt kon. Oeps, dan maar zo blijven rijden en hopen dat het te doen is voor de tweede race.

De uitslag van race 1 hadden wij op papier en kon ik tevreden zijn. De 11e positie was een goed resultaat van een race met alles er in. Tevreden rol ik dan ook naar de startopstelling en hoop op een betere start dan in de eerste race zodat ik in plaats van plaatsen verliest ook posities kan winnen.

Rij 6, links. Daar kon ik mijn ‘Bimmer’ plaatsen en rustig wachten op het 3 minuten teken van de organisatie. Dit keer heb ik niet zo veel last van ophoudende auto’s voor mij, maar een sterk veld waar ik toch wel moeite mee ga krijgen om ze bij te kunnen houden. Ik moet dus een betere start maken dan de eerste race en is de zon ook volop gaan schijnen. De banden zijn tussen de eerste en de tweede race ook af afgelopen in spanning en is de gok van het afblazen na de eerste race de beslissing voor race 2. Als ik de banden te zacht heb is het niet goed, maar te hard ook niet. In beide gevallen heb je te weinig grip en word het een over-/onderstuur spel. Het is net je neus, het blijft een gok! Het 3-minuten teken is gegeven en we maken ons klaar voor de laatste race van deze bijzondere dag. In de opwarmronde maak ik gebruik van de remmen en de slingerende beweging om de banden op temperatuur te krijgen. Met name de laatste 500 meter zijn voor de remmen door er vaart in te maken en krachtig te remmen zodat deze de volle grip op de schijven hebben. Zeker in de eerste ronden erg belangrijk. Weer zie en ruik ik de geur van uitlaatgassen en hoop dat het mijn race niet verpest. Niet aan denken en gewoon gaan is het enige wat ik kan bedenken en gaan voor wat het waard is!

CC-Racing in een trein achter elkaar op Circuit Zandvoort

Foto door TNA Fotografie / Thomas Bakker

Het licht gaat uit en het gas er op. De eerste bocht komen we goed door en volg ik Harm van der Leek Senior. De gevechten zijn over het algemeen achter mij en heb ik zoals voorspeld alle zeilen en peddels nodig om voor te blijven. Raimond Brakenhoff heeft na de eerste race nog geen afscheid van mij genomen want hij is er weer. Links en rechts probeert hij er weer langs te komen maar ik geef niet op. Dan komt er weer wat rust achter mij en heb ik ook door dat de pestende uitlaatgassen op vakantie zijn. Ik weet niet wat er gebeurd was maar frisse lucht was wel welkom. Bij het uitkomen van de Mastersbocht verlies ik na 5 ronden de volledige controle en wijk ik met overstuur naar de grasbaan. Uitrollend zie ik drie auto’s mij voorbij gaan en moet ik opnieuw beginnen. Stoeiend en vechtend weet ik weer bij het groepje te komen en krijg ik van de auto voor mij bij het ingaan van de Rob Slotenmakerbocht zijn alarmlichten te zien. “Hé, gaat die beste man hier parkeren of zo?”. Ja, bij het uitkomen van de Slotemakerbocht bovenop de bult voor het Scheivlak ging hij spontaan rechtsaf de vangrail in en tolde hij om zijn as richting het Scheivlak.

Nu moest ik echt even van het gas af en goed kijken waar deze stuurloze bolide naartoe ging want ik wilde er omheen en niet doorheen. Dat ging goed en had ik weer een plekje terug nadat ik er zelf vanaf was gegleden. Bij de bocht zonder naam zag ik Maarten Jansen in het gras staan met een onwillige auto en dat was weer een plekje. Bij het passeren van de finishlijn zag ik in een flits een zwarte vlag met een oranje stip en startnummer. Het was zo laat dat ik het nummer niet kon zien en trok er geen aandacht verder aan. Na de volgende ronde was de vlag en zag ik het nummer niet omdat de stip van de vlag voor het nummer hing. Hmmm.. het zou toch niet voor mij zijn? Win immers ook nooit de loterij dus nu ook niet. Racen, daar kwamen wij voor, toch? Met nog 3 ronden te gaan was bij doorkomst toch duidelijk te zien dat ik het lot uit de loterij had en liet ik aan Joop de wedstrijdleider merken dat ik het gezien had. Dan hoor je je te gaan melden bij de wedstrijdleiding en die geven aan dat de auto iets mankeert. Ja, dat wist ik al. Ik dacht dat een minuut ook 60 seconden had en dat de wedstrijdleiding er 3 keer 60 seconden van maakt wat mij de vrijbrief geeft om er 3 ronden van ree maken en finish ik in de pitlane bij de wedstrijdleiding.

De uitlaat van Kees Ooyevaar sleept over het asfalt

Foto door TNA Fotografie / Thomas Bakker

Nadat ik het bord en de vlag had gezien wist ik dat ik mijn opdracht moest veranderen. Het zou niet slim zijn om een duel aan te gaan terwijl ik weet dat er iets mis is met de auto. Dat het de uitlaat moest zijn had ik wel door, maar in hoeverre de schade was wist ik op dat moment niet. Mijn plek verdedigen was de eerste opdracht en dat lukte aardig, want de auto’s achter mij bleven op afstand. Ook wisten ze dat ik de pit in moest voor de finish omdat ik anders uit de uitslag werd gehaald en was de race een berekening tot de vlag. Bij binnenkomst zag ik dat Raimond Brakenhoff, Mark van Dongen en Kees Meyles van mijn gebreken voordeel hadden terwijl ik mij moest melden bij de wedstrijdleiding. Daar hoorde ik dat ik de uitlaat de halve race over de grond sleepte en dat had ik door de lekkage natuurlijk nooit door.

Doordat er naar de Technische Commissie op het Park Fermé gereden moest worden kreeg ik de opdracht om de uitloopronde over de baan te maken. Dat gaf mij de gelegenheid om alle baanposten te bedanken voor deze mooie dag. Zeg nu zelf, zonder deze mensen is er geen race. Bij de TC had ik mij ook even gemeld maar de keuring was al gedaan en tja, wat moet er worden bekeken als de uitlaat al over de grond sleept. Met een grote lach kom ik het tentenkamp van CC-Racing binnen waar een aantal jongens mij opwachten en alle mooie verhalende de ronde doen onder het genot van een hapje en een drankje.

Daarna gaan wij naar de toren waar wij de prijsuitreiking mogen meemaken. In de eerste race was ik 11e en in de tweede race 13e. Alle punten bij elkaar opgeteld was het goed voor een 10e plaats en kan ik tevreden terugkijken naar een mooie dag. Moe en voldaan naar huis waar het waar het nestje wacht met warm stro en zeg ik tegen een ieder zoals elk ooievaartje doet: Oogjes dicht en snaveltje toe, slaap lekker!

Nieuws